Мегаполис

Өмір- ағын… деп жатады.. Менім жағдайымда сәл керісінше. Мүмкін салыстырмалдық теориясы әсер ететін шығар. Уақыт тым баяу қозғалады. Әр нәрсенің екі жағын да көруді уйренгендіктен, бұл баяулықта да бір әсемдік бар. Күннің шуағына жылынып, көк шалғында уақыттың баяу жылжуына қызыға қарап отыруға да болады. Алайда менің қиялымды офистегі телефонмен сөйлесу бөліп жіберді. Қазіргі мегаполис жылдамдығы, қала өмірінің қарбаласы менің уақытты баяу өтеді дегеніме еш те үйлеспейтін секілді. Мүмкін осы жылдамдық ішіндегі баяулық болар… Өз ойларым өзіме қайшы келетіндей. Бірақ қала қарбаласына үйреніп те қалғандаймын. Егер кіші қалаларда өмір сүру мүмкіндігі болса, ойланбай бармас едім. Жүрек баяулықты да жыдламдықты да қалайтын болғаны. Әрбірінің өз әсемдігі бар.
Бір танысым Алматыны Пекинге қарағанда ауыл өлшеміндегі қала деп айтып еді. Таңғалғаным рас. Алматыдан үлкен қалаға барып көрмеппін. Бірақ таңдау берілсе Ньюйорк деуші едім. Улкендігі Алматыны бірнеше есе орап алатын мегаполис. Бірақ әркімнің таңдауы әр басқа.